نیویورک بهطور رسمی گام بزرگی در راستای تنظیم دنیای فناوری برداشته و از غولهای رسانههای اجتماعی خواسته است تا بر روی پلتفرمهای خود برچسبهای هشدار قرار دهند. این قانون به ویژگیهایی که ما را ساعتها در حال پیمایش نگه میدارد، مانند فیدهای بیپایان، ویدیوهای خودکار و الگوریتمهای اعتیادآور، میپردازد و هدف آن حفاظت از کاربران جوان در برابر آسیبهای روانی ناشی از این ویژگیها است. کتی هوچول، فرماندار نیویورک، روز جمعه این قانون را امضا کرد و آن را بهعنوان یک سپر ضروری برای کودکان در دنیای دیجیتال روزافزون معرفی کرد.
قوانین جدید بهطور خاص بر روی آنچه که ایالت نیویورک بهعنوان “فیدهای اعتیادآور” مینامد، تمرکز دارد. این شامل پیمایش بیپایان در تیکتاک، ویدیوهای خودکار در یوتیوب و فیدهای تنظیمشده توسط هوش مصنوعی در اینستاگرام است که بهمنظور حداکثر کردن تعامل طراحی شدهاند. طبق این قانون، پلتفرمهایی که از این ویژگیها استفاده میکنند، موظف به نمایش برچسبهای هشدار واضح و غیرقابل چشمپوشی هستند. این هشدارها بهویژه به نوجوانان و کودکان درباره خطرات روانی، مانند اضطراب و افسردگی، که ناشی از ماندن طولانیمدت در مقابل صفحه نمایش است، هشدار میدهند.
فرماندار هوچول این هشدارهای دیجیتال را به برچسبهایی که بر روی بستههای سیگار یا کیسههای پلاستیکی میبینیم، تشبیه کرد. بهنظر او، اگر ما درباره خطرات جسمی تنباکو یا خطرات خفگی ناشی از بستهبندی هشدار میدهیم، باید همین کار را برای خطرات روانی رسانههای اجتماعی انجام دهیم. این اقدام مسئولیت را از دوش والدین به پلتفرمها منتقل میکند و از آنها میخواهد که درباره تأثیر طراحیهای خود بر مغز شفافسازی کنند.
این قانون تنها یک پیشنهاد نیست؛ بلکه قانونی با پیامدهای واقعی است. دادستان کل نیویورک اکنون این قدرت را دارد که علیه شرکتهایی که به این قانون پایبند نیستند، اقدام کند و جریمههایی تا سقف ۵۰۰۰ دلار برای هر تخلف تعیین کند. اگرچه این قانون تنها کاربران واقع در نیویورک را شامل میشود، اما این یک سیگنال بزرگ به صنعت فناوری است که دوره “خودتنظیمی” بهطور مؤثر به پایان رسیده است.
نیویورک به فهرست رو به رشد مکانهایی که موضع سختتری در برابر فناوری اتخاذ کردهاند، پیوسته است. کالیفرنیا و مینهسوتا قبلاً قوانین مشابهی را تصویب کردهاند و استرالیا بهتازگی با ممنوعیت کامل رسانههای اجتماعی برای کودکان زیر ۱۶ سال خبرساز شده است. بهنظر میرسد که این یک نقطه عطف است و یک توافق جهانی در حال شکلگیری است که نحوه ساخت این پلتفرمها تنها “جذاب” نیست، بلکه میتواند مضر باشد.
برای خانوادهها، این میتواند نحوه احساس رسانههای اجتماعی را تغییر دهد. این برچسبها بهعنوان یک “سرعتگیر” عمل میکنند و کاربران و والدین را وادار میکنند تا قبل از غرق شدن در یک جلسه پیمایش سهساعته، لحظهای توقف کنند و دوباره فکر کنند. امید است که با برخورد به این ویژگیها بهعنوان یک مسئله بهداشت عمومی، بتوانیم عادات دیجیتال سالمتری را ایجاد کنیم.
زمانبندی نیز بسیار حیاتی است. شرکتهای بزرگ فناوری در حال حاضر با دعاوی بزرگ از سوی نواحی آموزشی بهدلیل بحرانهای سلامت روانی دانشآموزان مواجه هستند. حتی جراح عمومی ایالات متحده نیز خواستار این نوع برچسبها شده است و نیویورک اکنون اولین ایالتی است که این توصیه را به واقعیت قانونی تبدیل کرده است.
با توجه به اینکه ایالتهای دیگر نظارهگر نحوه پیشرفت این موضوع هستند، ممکن است به آیندهای نگاه کنیم که رسانههای اجتماعی در سراسر کشور بهطور قابل توجهی متفاوت باشد. شرکتها ممکن است در نهایت مجبور شوند این ترفندهای طراحی اعتیادآور را بهطور کامل کنار بگذارند یا با یک مجموعه بیپایان از قوانین مواجه شوند که امکان فعالیت به یک شیوه مشابه در همه جا را غیرممکن میسازد.