دستاوردی امیدوارکننده: پژوهشگران موفق به معکوسسازی کامل آلزایمر در موشها شدند
به گزارش خبرنگار پایگاه خبری، نتایج یک تحقیق تازه نشان میدهد که تمرکز بر تأمین سوخت سلولهای مغزی، علاوه بر کنترل علائم آلزایمر، میتواند راهی نوین برای درمان این بیماری فراهم کند.
گروهی از دانشمندان آمریکایی ادعا کردهاند که به موفقیتی شگفتانگیز دست یافتهاند: آنها توانستهاند بیماری ویرانگر آلزایمر که هویت و تواناییهای شناختی میلیونها انسان را تحت تأثیر قرار داده است، در موشهای آزمایشگاهی «درمان» کنند. به گفته پژوهشگران، این موفقیت با استفاده از یک ترکیب شیمیایی بسیار قوی به نام P7C3-A20 حاصل شده است.
این پژوهش بخشی از یک جریان بزرگتر از تحقیقات آزمایشگاهی امیدوارکننده است. این مطالعات آیندهای را ترسیم میکنند که در آن ممکن است آلزایمر و برخی دیگر از بیماریهای عصبی در انسان قابل کنترل یا حتی درمان باشند.
تارا اسپایرز-جونز، استاد علوم اعصاب دانشگاه ادینبرو که در این تحقیق مشارکت نداشته، اظهار میدارد که دانشمندان به درمانی «واقعاً دگرگونکننده» نزدیکتر از هر زمان دیگری شدهاند. به اعتقاد او، ممکن است در فاصلهای ۵ تا ۱۰ ساله، بهجای آنکه افراد بهتدریج تواناییهای ذهنی خود را از دست بدهند، آزمایشهایی وجود داشته باشد که بیماری را بهسرعت شناسایی کنند و درمانهایی ارائه شود که زندگی فرد را به حالت عادی بازگرداند.
دانشمندان همچنین در حال نزدیکتر شدن به درک علل اصلی آلزایمر هستند. به نظر میرسد این بیماری علت واحدی ندارد و ترکیبی از عوامل ژنتیکی، شرایط محیطی و انواع فشارها و استرسهای زیستی در شکلگیری آن نقش دارند. این موضوع احتمال میدهد که در آینده، درمان آلزایمر بهصورت شخصیسازیشده انجام شود؛ بهطوری که هر بیمار بسته به شرایط خاص خود، مجموعهای از داروها و درمانها را دریافت کند.
با این حال، بسیاری از تحقیقات یک نکته مشترک دارند: آلزایمر تا حد زیادی با التهاب در مغز مرتبط است. اگر این دیدگاه صحیح باشد، تمرکز اصلی درمان نباید تنها بر کاهش علائم باشد، بلکه باید التهاب مغزی را کاهش یا حتی بهطور کامل کنترل کرد.
در مطالعه P7C3-A20، پژوهشگران توجه خود را به مولکولی کلیدی به نام +NAD معطوف کردند. +NAD کوآنزیم بسیار مهمی است که در تولید انرژی و سوختوساز سلولها نقش اساسی دارد. سطح این مولکول با افزایش سن کاهش مییابد و در مغز افراد مبتلا به آلزایمر، این کاهش بهطور قابل توجهی شدیدتر است. زمانی که +NAD کاهش مییابد، سلولهای مغزی در انجام وظایف عادی خود، مقابله با التهاب و جلوگیری از آسیبهای بیشتر با مشکل مواجه میشوند.