جنگنده F-35 اکنون با استفاده از هوش مصنوعی قادر به شناسایی پدافندها است.
شرکت لاکهید مارتین با افزودن هوش مصنوعی به جنگندهی F-35، به خلبانها این امکان را میدهد که تهدیدها را سریعتر و با دقت بیشتری شناسایی کنند.
این شرکت اطلاعات جدیدی را دربارهی نحوهی بهکارگیری هوش مصنوعی برای کمک به خلبانان F-35 منتشر کرده است. این جنگندهی نسل پنجم از فناوری AI برای شناسایی سریعتر و دقیقتر پدافندهای هوایی بهره میبرد.
لاکهید مارتین اعلام کرده که از هوش مصنوعی برای تسریع در پردازش دادههای جدید به منظور بهبود سیستم جنگ الکترونیک F-35 نیز استفاده میکند.
قابلیتهای هوش مصنوعی در یک پروژه آزمایشی به نام اورواچ (Overwatch) که در پایگاه نیروی هوایی نلیس در نوادا اجرا شد، به نمایش گذاشته شدند.
این شرکت قابلیت «شناسایی رزمی» تقویتشده با هوش مصنوعی را که در سیستم اطلاعاتی F-35 ادغام شده بود، در پرواز آزمایش کرد. این اولین بار است که یک مدل هوش مصنوعی تاکتیکی در حین پرواز برای ایجاد شناسایی رزمی مستقل روی نمایشگر خلبان استفاده میشود.
جنگندهی F-35 نمایشگر هدآپ (HUD) سنتی ندارد و اطلاعاتی مانند نمادهای تهدید را بهطور مستقیم روی کلاه ایمنی خلبان نمایش میدهد. هر جت همچنین یک نمایشگر عریض در کابین دارد که برای نمایش اطلاعات حسگرها و دادههای تکمیلی به کار میرود.
در طول پرواز آزمایشی پروژهی اورواچ، یک مدل هوش مصنوعی آموزشدیده، ابهامات شناسایی میان فرستندههای سیگنال را برطرف کرد و به بهبود آگاهی محیطی و کاهش تأخیر در تصمیمگیری خلبان کمک کرد.
مهندسان با استفاده از یک ابزار خودکار، فرستندههای جدید را برچسبگذاری کرده و مدل هوش مصنوعی را در عرض چند دقیقه برای یادگیری کلاس جدید فرستندهها بازآموزی کردند و مدل بهروزرسانیشده را برای پرواز بعدی بارگذاری کردند.
گنجاندن چنین هوش مصنوعی پیشرفتهای در سیستم مأموریت F-35 به خلبانان کمک میکند تا تهدیدات را سریعتر درک کرده و تصمیمات را با سرعت بیشتری اتخاذ کنند؛ زیرا اپراتورها در میدان نبرد زمان کافی برای تحلیل دادهها را ندارند.
به گفتهی یکی از سخنگویان لاکهید مارتین، فناوری جدید به همان شیوهای که سیستم شناسایی رزمی فعلی عمل میکند، نمایش داده میشود و کار انجامشده در پروژهی اورواچ به تقویت اطلاعات سیستم کنونی کمک میکند. در طول پرواز آزمایشی، اطلاعات سیستم قدیمی در کنار دادههای سیستم جدید به خلبان ارائه شد.
دادهها در حین پرواز به خلبان نمایش داده میشوند و پس از هر مأموریت، اطلاعات در سیستم دانلود و پردازش خواهند شد که نتیجهاش، هوش مصنوعی بهبود یافته برای پرواز بعدی خواهد بود.
با وجود اینکه گفته میشود ابزارهای خودکار امکان برنامهریزی مجدد و مرتبط را در عرض چند دقیقه فراهم کردهاند، مشخص نیست که مهندسان برای دریافت اولیهی دادهها و سپس ارسال آنها برای بارگذاری روی یک F-35 واقعی در مجموع چقدر زمان صرف کردهاند.
بیانیهی لاکهید مارتین نشان میدهد که در پروژهی اورواچ از روشهای نوآورانهای استفاده شده است؛ روشهایی که پیشتر برای استقرار بهروزرسانیهای نرمافزاری بیسیم و بیدرنگ سیستم مبارزهی چندمنظورهی Aegis در کشتیهای مستقر در دریای سرخ بهکار گرفته شدند تا امکان اقدامات متقابل سریع علیه تهدیدات پیشرفتهی پهپادی و موشکی فراهم شود.
حتی با وجود قابلیتهای پیشرفتهی جنگ الکترونیک کنونی در جنگندههای F-35 که با دادههای سایر حسگرها ترکیب میشوند، این جتها برای شناسایی دقیق و دستهبندی تهدیدها همچنان به یک کتابخانهی داخلی از امضای فرکانس رادیویی متکی هستند.
F-35 اشیایی را که سیگنالهای ناشناس (خارج از کتابخانه) یا غیرعادی ساطع میکنند، علامتگذاری خواهد کرد؛ اما خلبانان در چنین مواردی اطلاعات دقیق کمتری در اختیار خواهند داشت. هرگونه تصمیمگیری فوری مانند اجتناب از پرواز در یک منطقهی خاص یا پیشروی، باید این ناشناختهها و خطرات مرتبط را در نظر بگیرد؛ بهخصوص که خلبان ممکن است از قبل در وضعیت بسیار پرتنش یا پرمشغلهای باشد و با خستگی و عوامل دیگر دستوپنجه نرم کند.
اکوسیستم تهدیدات پدافند هوایی، از جمله در زمینهی کشف و طبقهبندی انتشار سیگنالهای فرکانس رادیویی، با گذشت زمان پیچیدهتر خواهد شد. به عنوان مثال، امضای اصلی یک رادار با کار در حالتها و طول موجهای مختلف قابل تغییر است و همین موضوع چالشهایی را ایجاد میکند.
پرش سیگنال و مدولاسیون، تاکتیکهایی هستند که پدافندهای هوایی دههها برای دورزدن پارازیتهای جنگ الکترونیک و سایر اقدامات متقابل استفاده کردهاند. تکثیر هوش مصنوعی و فناوریهای یادگیری ماشین در سمت پدافند هوایی این پیچیدگی را تشدید خواهد کرد.
در چنین شرایطی، جنگ الکترونیک شناختی (یا جنگ الکترونیک الگوریتمی) وارد عمل میشود؛ حوزهای بهسرعت در حال توسعه که عموماً لایههای مختلفی از قابلیتهای جنگ الکترونیک را پوشش میدهد و برای واکنش خودکار به سیگنالهای جدید طراحی شده است.
نیروی هوایی ایالات متحده بهطور ویژه روی راههایی برای گسترش ظرفیت پردازش اطلاعات در حین پرواز و ارسال بهروزرسانیهای نرمافزاری به هواپیما در میانهی مأموریت کار میکند که همگی با توسعهی قابلیتهای جدید اشتراکگذاری امن دادهها مرتبط هستند.